Verbum

прамарнава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак., што.

Дарма, марна патраціць (час). У Кіеве і Львове мы прамарнавалі больш за суткі! Мележ.

прамарнатра́віць, ‑траўлю, ‑травіш, ‑травіць; зак., што.

Марна патраціць. Прамарнатравіць грошы. □ [Агнёў:] — Як жа ты дакаціўся да такога жыцця? Прамарнатравіў столькі год. Асіпенка.

прамарнатра́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прамарнатравіць.

прамаро́жаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прамарозіць.

прамаро́жванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прамарожваць — прамарозіць.

прамаро́жвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прамарожваць.

прамаро́жваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прамарозіць.

прамаро́зіць, ‑рожу, ‑розіш, ‑розіць; зак., каго-што.

1. Даць замерзнуць наскрозь, поўнасцю замарозіць. Прамарозіць рыбу. // звычайна безас. Скаваць марозам на вялікую глыбіню. Зямлю прамарозіла на паўметра.

2. Разм. Пратрымаць на марозе, холадзе некаторы час. Прамарозіць людзей на вуліцы.

прамару́джанне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прамарудзіць.

прамару́джаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прамарудзіць.