прамане́жыць, ‑жу, ‑жыш, ‑жыць; зак., каго.
Разм. Манежыць некаторы час.
праманта́чаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад прамантачыць.
праманта́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прамантачыць.
праманта́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.
Разм. Неразумна, дарма патраціць; прагуляць. Праз дзень Хвашча пахавалі, а да Параскі пасля гэтага заляцаўся панскі аконам Кандрат Сідаравіч.., пакуль не прамантачыў усяго Хвашчоўскага скарбу. Лупсякоў.
прамарга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Разм.
1. Маргаць некаторы час.
2. перан.; каго-што. Празяваць, упусціць, не заўважыць. — Ну, Валя, нарэшце і табе жаніх знайшоўся. Больш, больш завіхайся каля яго, а то прамаргаеш... Скрыган.
прамардава́цца, ‑дуюся, ‑дуешся, ‑дуецца; зак.
Разм. Мардавацца некаторы час. Прамардавацца ноч на вакзале.
прамардава́ць, ‑дую, ‑дуеш, ‑дуе; зак., каго.
Мардаваць некаторы час. Прамардаваць работнікаў на полі цэлы дзень.
прамарко́ціцца, ‑кочуся, ‑коцішся, ‑коціцца; зак.
Разм. Маркоціцца некаторы час. У нядзелю цэлы дзень я прамаркоціўся. Сабаленка.
прамармыта́ць, ‑мычу, ‑мычаш, ‑мыча; зак., што і без дап.
Сказаць ціха і неразборліва. Дырыжор падаў руку, скупа усміхнуўшыся, прамармытаў імя і прозвішча — зразумець было цяжка. Асіпенка. — Каб ён [Юрка] сабе ногі паламаў, — прамармытаў п’яны суддзя, седзячы ў кутку. Чарот.
прамарнава́цца, ‑нуюся, ‑нуешся, ‑нуецца; зак.
Разм. Прамучыцца, прапакутаваць, прагараваць. І такая Усім бедным доля выпадае: Прайсці свой круг, прамарнавацца І невядомымі астацца. Колас.