Verbum

пла́нкавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да планкі; планачны.

планкто́н, ‑у, м.

Спец. Сукупнасць найдрабнейшых раслінных і жывёльных арганізмаў, якія жывуць у морах, рэках, азёрах і перамяшчаюцца пераважна сілай цячэння вады. — На станцыі вывучаюцца рыбы і птушкі, вадзяныя расліны, планктон — жывёльны свет тоўшчы вады. В. Вольскі. У моры нават ёсць кіты, якія харчуюцца толькі планктонам. Карпюк.

[Ад грэч. planktós — блукаючы.]

планкто́навы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да планктону, які з’яўляецца планктонам. Планктонавыя арганізмы.

планкто́нны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і планктонавы.

планта́ж, ‑у, м.

Спец. Глыбокая апрацоўка глебы спецыяльнымі плугамі, якая праводзіцца галоўным чынам пры закладцы вінаграднікаў і пладовых садоў.

[Фр. plantage.]

планта́жны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да плантажу. // Які служыць для плантажу.

планта́тар, ‑а, м.

Уладальнік плантацыі (у 1 знач.).

планта́тарскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да плантатара, належыць яму.

планта́тарства, ‑а, н.

Занятак плантатара.

плантацы́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да плантацыі. Плантацыйная гаспадарка. Плантацыйная вытворчасць чаю.