Verbum

планерадро́м, ‑а, м.

Пляцоўка для ўзлёту і пасадкі планёраў.

[Ад слова планёр і грэч. dromos — месца для бегу.]

планеры́зм, ‑у, м.

Умельства лятаць на планёрах; занятак планёрным спортам.

планеры́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Пілот на планёры.

планеры́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да планерыст.

плане́т, ‑а, М ‑неце, м.

Ручны або конны культыватар для апрацоўкі міжраддзяў агародных і іншых культур.

[Ад фр. planette.]

плане́та, ‑ы, ДМ ‑неце, ж.

1. Нябеснае цела, якое верціцца вакол Сонца і свеціцца адбітым сонечным святлом. Людзі шушукаліся, глядзелі на машыніста з такой зацікаўленасцю, нібы ён сапраўды істота іншай планеты. Бядуля. // Кніжн. Зямля, зямны шар. І «Аўрора», агнём скалонуўшы планету, аддавала салют маладосці сусвету. А. Вольскі.

2. перан. Разм. уст. Тое, што і планіда (у 1 знач.). [Сцяпан:] — Можа, у мяне планета такая. Асіпенка.

[Лац. planeta.]

планеталёт, ‑а, М ‑лёце, м.

Касмічны карабель для міжпланетных палётаў.

планетало́гія, ‑і, ж.

Комплекс навук, якія вывучаюць планеты Сонечнай сістэмы і іх спадарожніка.

планета́рны, ‑ая, ‑ае.

У выразе: планетарныя туманнасці гл. туманнасць.

планета́рый, ‑я, м.

1. Апарат, пры дапамозе якога на купалападобным экране паказваецца рух планет і іншых нябесных целаў.

2. Культурна-асветная ўстанова, дзе чытаюцца лекцыі па астраноміі, якія суправаджацца дэманстрацыяй неба з дапамогай такога апарата.