Verbum

ко́лер, ‑у, м.

1. Светлавы тон чаго‑н.; афарбоўка. Чырвоны колер. Светлы колер. □ У хмызняку віднеліся распятыя палаткі, зялёна-рабыя, пад колер лісця. М. Ткачоў. А квяцістыя зоры, бы дыяменты, усыпаюць усё неба, дрыжаць, пераліваюцца колерамі вясёлкі. Колас.

2. У жывапісе — адценне фарбы, густата, ступень яркасці яе.

3. Спец. Падрыхтаваны для афарбоўкі чаго‑н. састаў фарбы.

[Ад лац. color.]

колераадчува́льнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць колераадчувальнага.

колераадчува́льны, ‑ая, ‑ае.

Успрымальны, адчувальны да колеру.

ко́леравы, ‑ая, ‑ае.

Звязаны з успрыняццем колеру. Колеравыя ўражанні.

•••

Колеравая слепата гл. слепата.

колеразна́ўства, ‑а, н.

Сістэматызаваная сукупнасць дадзеных фізікі, фізіялогіі і псіхалогіі, якія маюць адносіны да працэсаў успрымання і адрознівання колераў.

колераму́зыка, ‑і, ДМ ‑зыцы, ж.

Спалучэнне музыкі з колера-светлавымі эфектамі; святламузыка.

ко́лернасць, ‑і, ж.

Наяўнасць таго ці іншага колеру ў чым‑н. Колернасць шкла. Колернасць піва.

ко́лерны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і каляровы (у 1 знач.). Колерны здымак.

ко́лі, нескл., м.

Парода службовых сабак; шатландская аўчарка.

[Англ. collie.]

ко́ліва, ‑а, н.

Разм. Тое, што і колка ​¹. — Зарадку ж робіш? Дык коліва — самая лепшая зарадка. Лужанін.