Verbum

ездзіць, ✂; незак.

1. Рухацца ў розных кірунках на якім-н. транспарце.

   • Е. на трамваі.
   • Е. на веласіпедзе.

2. Бываць дзе-н., наведваць каго-н., прыязджаючы.

   • Е. у госці.

3. Умець упраўляць якімі-н. сродкамі перамяшчэння.

   • Е. на матацыкле.

4. Не мець устойлівасці, соўгацца па чым-н., перамяшчаючыся (разм.).

   • Шкло ездзіць у аправе.

◊

• Ездзіць з рогату (разм.) — вельмі смяяцца з чаго-н.

|| наз. язда, ✂.

езуіт, ✂, м.

1. Манах — член каталіцкага манаскага ордэна «Таварыства Ісуса».

2. перан. Хітры, крывадушны, каварны чалавек.

|| ж. езуітка, ✂.

|| прым. езуіцкі, ✂.

• Е. ордэн.

езуіцтва, ✂, н.

Крывадушнасць, хітрасць як сродкі для дасягнення мэты.

• Такога езуіцтва ад яго ніхто не чакаў.

екатаць, ✂; незак.

1. Голасна, працягла крычаць ад моцнага болю.

2. Скавытаць (пра жывёл).

   • У будцы екатаў сабака.

|| наз. екатанне, ✂.

екцення, ✂, ж.

Шэраг малітвенных прашэнняў, якія гаворацца дыяканам ці святаром пры богаслужэнні ад імя вернікаў.

елачка, ✂, ж.

1. гл. ёлка.

2. Пра ўзор, размяшчэнне чаго-н. (звычайна ў форме тв. склону).

   • Вышываць ёлачкай (у елачку).
   • Падымацца на лыжах ёлачкай.

елка, ✂, ж.

Хвойнае вечназялёнае дрэва з конусападобнай кронай.

|| памянш. елачка, ✂.

|| прым. яловы, ✂.

елкаваты, ✂.

Крыху ёлкі, гаркаваты на смак.

• Пахла елкаватым салам.

|| наз. елкаватасць, ✂.

ельнік, ✂, м., зб.

1. Яловы лес.

   • Каля ракі рос е.

2. Ссечаныя яловыя лапкі або дрэвы.

   • Дарога ўслана ельнікам.

|| памянш.-ласк. ельнічак, ✂.

|| прым. ельнічны, ✂.

енк, ✂, м.

Працяглы жаласны стогн, выкліканы болем або вялікім горам.

• Працяглы е. вырваўся з грудзей.