Verbum

этымалагізаваць, ✂; незак. (спец.).

Займацца этымалагізацыяй.

|| наз. этымалагізаванне, ✂.

этымалагізацыя, ✂, ж. (спец.).

Устанаўленне этымалогіі якога-н. слова.

этымалогія, ✂, ж.

1. Раздзел мовазнаўства, які вывучае паходжанне і роднасныя сувязі слоў.

2. Паходжанне таго або іншага слова ці выразу.

○

• Народная этымалогія (спец.) — пераробка запазычанага слова па ўзору блізкага па гучанню слова роднай мовы.

|| прым. этымалагічны, ✂.

• Э. слоўнік.

этымолаг, ✂, м.

Спецыяліст па этымалогіі (у 1 знач.).

этымон, ✂, м.

У мовазнаўстве: зыходныя формы і значэнні зыходнага слова або наогул моўнай адзінкі, што ўзнаўляецца і ад якіх паходзіць слова дадзенай мовы.

этычны, ✂.

1. гл. этыка.

2. Які адпавядае правілам этыкі (у 2 знач.).

   • Э. ўчынак.
   • Этычна (прысл.) паводзіць сябе.

|| наз. этычнасць, ✂.

эўкаліпт, ✂, м.

1. Паўднёвае вечназялёнае дрэва, якое вельмі хутка расце і дасягае вялікіх памераў.

2. Драўніна гэтага дрэва.

|| прым. эўкаліптавы, ✂.

эўрыка, выкл.

Вокліч у значэнні: знайшоў, зразумеў, адкрыў.

эўрыстыка, ✂, ж. (спец.).

1. Сукупнасць даследчых метадаў, якія выкарыстоўваюцца для адкрыцця раней невядомага.

2. Метад навучання пры дапамозе навадных пытанняў, дыялогаў, які стымулюе ў вучняў развіццё актыўнага пошуку рашэнняў, а таксама тэорыя такой методыкі.

|| прым. эўрыстычны, ✂.

• Эўрыстычныя метады навучання.

эўфемізм, ✂, м. (кніжн.).

Слова або выраз, якія замяняюць грубы або нязручны для дадзенай сітуацыі сэнс.

|| прым. эўфемістычны, ✂.