Verbum

сходы, ✂ і сходкі, ✂

Лесвіца, яе ступенькі.

• Падняцца на пяты паверх па сходах.

схоў, ✂, м.

1. Захоўванне чаго-н.

   • Палажыць грошы на с.

2. Месца, дзе можна схавацца ад каго-, чаго-н., а таксама якое-н. патаемнае месца, збудаванне для ўкрыцця каго-, чаго-н.

   • Знайсці с. у бярэзніку ад сонца.
   • На гарышчы быў с. партызан.

3. мн., перан. Тое, што недаступна для іншых, што хаваецца ў душы, сэрцы.

   • Патаемныя сховы душы.

схуднелы, ✂.

Моцна пахудзелы, худы.

• Схуднелае дзіця.

|| наз. схуднеласць, ✂.

сцадзіць, ✂; зак.

1. Зліваючы, аддзяліць вадкасць ад аселай гушчы або частку вадкасці, не боўтаючы.

   • С. ваду з пельменяў.
   • С. сыроватку з тварагу.

2. Выцадзіць малако з саскоў.

   • С. грудное малако.

|| незак. сцэджваць, ✂.

|| наз. сцэджванне, ✂.

сцверджанне, ✂, н.

Палажэнне, выказванне.

• Сцверджанні па разгледжаных пытаннях былі вельмі розныя.

сцвердзіць, ✂; зак.

1. Устанавіць, вызначыць на падставе абследавання.

   • Урач сцвердзіў запаленне лёгкіх.

2. Усвядоміць вартасць, значнасць сябе, сваёй асобы.

   • С. сваё «я».

|| незак. сцвярджаць, ✂.

|| наз. сцвярджэнне, ✂.

сцвісці, ✂; зак. (разм.).

Наскрозь пакрыцца цвіллю, сплеснець.

• Батон сцвіў.

сцвярджальны, ✂.

1. Які выказвае згоду з чым-н., пацвярджае што-н.

   • С. адказ.

2. Які замацоўвае, устанаўлівае што-н.

   • С. пафас рамана.

3. Які мае ў сабе сцверджанне (спец.).

   • С. сказ.
   • Сцвярджальнае суджэнне.

|| наз. сцвярджальнасць, ✂.

сцвярджаць, ✂; незак.

1. гл. сцвердзіць.

2. Настойліва даводзіць, упэўніваючы ў чым-н.

   • Старажылы сцвярджаюць, што за вёскай было возера.
   • Усе сцвярджаюць гэту ісціну.

|| наз. сцвярджэнне, ✂.

сцвярджэнне, ✂, н.

1. гл. сцвярджаць і сцвердзіць.

2. Палажэнне, думка, якой даводзяць што-н.

   • Правільныя сцвярджэнні.