Verbum

струбіць, ✂; зак. (разм.).

1. гл. трубіць.

2. Перавесці ўсё або многае; патраціць.

   • С. дабро.

3. Пра час: дарэмна патраціць.

   • С. цэлы месяц.

струг​¹, ✂, м. (спец.).

1. Ручны інструмент для грубай апрацоўкі драўніны струганнем.

2. Землярыйная машына для зразання грунту слаямі і перамяшчэння яго.

струг​², ✂, м.

Даўнейшае рачное драўлянае пласкадоннае судна.

стругальнік, ✂, м.

Рабочы, спецыяліст па апрацоўцы чаго-н. струганнем; стругаль.

|| ж. стругальшчыца, ✂.

стругаць, ✂; незак.

Здымаць тонкія слаі з паверхні чаго-н. рэжучым інструментам.

• С. дошку рубанкам.

|| зак. выстругаць, ✂.

|| наз. струганне, ✂.

|| прым. стругальны, ✂.

• Стругальная машына.

стружка, ✂, ж.

Тонкая вузкая спіралепадобная стужка дрэва, металу і пад., якая ўтвараецца пры апрацоўцы іх паверхні струганнем.

• Драўляная с. (зб. ).
• Сагнаць стружку з каго-н. (перан. прапясочыць каго-н.).

|| прым. стружкавы, ✂.

струк, ✂, м.

У некаторых раслін: доўгая і вузкая абалонка, якая змяшчае ў сабе насенне.

• С. бобу, гароху, перцу.

|| памянш. стручок, ✂.

струкавы, ✂ і струковы, ✂.

Са струкамі, у струках.

• Струкавыя культуры.

структура, ✂, ж.

Узаемаразмяшчэнне і сувязь састаўных частак аб’екта, якія забяспечваюць яго цэласнасць; будова.

• С. рэчыва.
• С. арганізма.

|| прым. структурны, ✂.

струменісты, ✂.

1. Які складаецца са струменяў, у выглядзе струменяў.

   • Струменістая ручаіна.

2. Які струменіцца (паэт.).

   • Струменістая смуга.