Verbum

сінільны, ✂:

• сінільная кіслата — ядавітая бясколерная вадкасць з пахам горкага міндалю; цыяністы вадарод.

сініца, ✂, ж.

Невялікая стракатая птушка атрада вераб’іных.

|| памянш. сінічка, ✂.

|| прым. сінічы, ✂ і сінічын, ✂.

• Сінічы свіст.
• Сінічына гняздо.

сініць, ✂; незак.

1. Фарбаваць у сіні колер.

   • С. ніткі.

2. Паласкаць у вадзе з разбаўленай у ёй сінькай; падсіньваць.

   • С. фіранкі.

|| зак. падсініць, ✂.

|| наз. сінька, ✂ і падсіньванне, ✂.

сінкліт, ✂, м.

1. Сход вышэйшых саноўнікаў у Старажытнай Грэцыі.

2. Сход духоўных асоб, духавенства.

   • Сабраўся ўвесь духоўны с. з кансісторскімі чыноўнікамі.

сінкрэтызм, ✂, м. (кніжн.).

Злітнасць, нерасчлянёнасць, якія характэрны для першапачатковага стану ў развіцці чаго-н.

• С. першабытнага мастацтва.

|| прым. сінкрэтычны, ✂.

сінкрэтычны, ✂.

1. гл. сінкрэтызм.

2. Злітны, нерасчлянёны ў сваім зыходным, першапачатковым стане.

   • Сінкрэтычная рэлігія.
   • Сінкрэтычнае цэлае.

3. Які вызначаецца эклектызмам, знешняй злучанасцю таго, што ўнутрана не злучана.

   • Сінкрэтычныя тэорыі.

сінод, ✂, м.

У дарэвалюцыйнай Расіі: вышэйшы калегіяльны орган праваслаўнай царквы; цяпер — дарадчы орган пры патрыярху.

|| прым. сінодскі, ✂.

сінодзік, ✂, м.

У праваслаўнай царкве: кніга запісу імён памёршых для памінання іх у час набажэнства.

сінолаг, ✂, м.

Спецыяліст у галіне сіналогіі (кітаязнаўства), кітаіст.

сінонім, ✂, м.

У мовазнаўстве: слова (або выраз), якія супадаюць або блізкія па значэнню з другім словам (выразам), напр. «смелы» і «адважны»; «апусціць галаву» і «панурыць галаву».

|| прым. сінанімічны, ✂.

• С. рад назоўнікаў.