Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

палітыка, , ж.

  1. Дзейнасць органаў дзяржаўнай улады і дзяржаўнага кіравання, якая адлюстроўвае грамадскі лад і эканамічную структуру краіны, а таксама дзейнасць грамадскіх класаў, партый і інш. класавых арганізацый, грамадскіх груповак, якая вызначаецца іх інтарэсамі і мэтамі.

    • Міжнародная п.
    • П. мірнага суіснавання.
  2. Падзеі і пытанні грамадскага, дзяржаўнага жыцця.

    • Цікавіцца палітыкай.
    • Бягучая п.
  3. Характар дзеянняў, накіраваных на дасягненне таго, што вызначае адносіны з людзьмі (разм.).

    • Хітрая п. ў вас, мы яе навылёт бачым.

|| прым. палітычны, .

  • Палітычная актыўнасць мас.
  • П. дзеяч.
  • Палітычныя навукі.
  • П. кругагляд.

палітыкан, , м. (пагард.).

Беспрынцыповы палітычны дзеяч, а таксама наогул спрытны і беспрынцыповы дзялок.

|| прым. палітыканскі, .

палітыканстваваць, ; незак. (пагард.).

Быць палітыканам.

|| наз. палітыканства, .

палітычны, .

  1. гл. палітыка.

  2. Дзяржаўна-прававы.Палітычная арганізацыя грамадства.

    • П. лад.
  3. Тактычны і лоўкі, умелы ў абыходжанні, дыпламатычны (разм.).

    • П. чалавек.

  • Палітычная эканомія — навука, якая вывучае грамадскія адносіны ў працэсе вытворчасці і размеркавання матэрыяльных даброт, а таксама эканамічныя законы, што кіруюць гэтымі адносінамі.

    • Палітычная эканомія капіталізму.

|| наз. палітычнасць, .

палітэканомія, , ж.

Скарачэнне: палітычная эканомія.

|| прым. палітэканамічны, .

палітэхнікум, , м.

Сярэдняя політэхнічная навучальная ўстанова.

паліўны, .

  1. Які мае патрэбу ў паліўцы.

    • Паліўныя землі.
  2. Заснаваны на штучным арашэнні.

    • Паліўное земляробства.

паліца1, , ж.

Старажытная зброя — цяжкая дубіна з патоўшчаным канцом.

паліца2, , ж.

  1. Прымацаваная да сцяны або зробленая ў сцяне, шафе гарызантальная дошка для розных прадметаў (кніг, пасуды і інш.).

  2. Месца для ляжання ў пасажырскім вагоне.

    • Верхняя п.
  3. Тое, што і адвал​1 (у 3 знач.).

|| памянш. палічка, .

|| прым. палічны, .

паліцай, , м. (пагард.).

У час Вялікай Айчыннай вайны ў акупіраваных раёнах: здраднік з мясцовага насельніцтва, які служыў у фашысцкай паліцыі.