Verbum

накаленнік, ✂, м.

Накладка, павязка, якая носіцца на калене.

накаленны, ✂.

Які надзяваецца, накладваецца на калена.

• Накаленная павязка.

накалоцца, ✂; зак.

1. Наткнуцца на што-н. вострае.

   • Н. на цвік.

2. Раскалоцца, расшчапіцца не да канца; надкалоцца.

   • Гарбуз накалоўся.

|| незак. наколвацца, ✂.

накалоць, ✂; зак.

1. чаго. Раскалоць пэўную колькасць чаго-н.

   • Н. лучыны.

2. Колючы, забіць у нейкай колькасці.

   • Н. свіней.

3. Пашкодзіць, параніць чым-н. вострым.

   • Н. нагу.

4. Пракалоць паверхню чаго-н. у многіх месцах.

   • Н. узор.

5. каго-што на што. Насадзіць, нанізаць на што-н. вострае.

   • Н. матыля на шпільку.

6. Раскалоць, расшчапіць што-н. не да канца, надкалоць.

   • Н. палена.

|| незак. наколваць, ✂.

|| наз. наколванне, ✂ і наколка, ✂.

накалупаць, ✂; зак. (разм.).

Калупаючы, аддзяліць, дастаць нейкую колькасць чаго-н.

• Н. каранёў валяр’яну.

|| незак. накалупваць, ✂.

накамарнік, ✂, м.

Сетка або спецыяльны мяшок для аховы ад камароў.

• Марлевы н.

наканаванасць, ✂, ж. (разм.).

Тое, што наперад, загадзя абумоўлена абставінамі.

• Н. лёсу.

наканаванне, ✂, н.

1. гл. наканаваць.

2. Тое, што і наканаванасць; лёс.

   • Верыць у н.

наканаваць, ✂; зак. (разм.).

Наперад, загадзя вызначыць, абумовіць што-н.

|| незак. наканоўваць, ✂.

|| наз. наканаванне, ✂.

наканечнік, ✂, м.

Невялікі каўпачок, звычайна падобны на конус, які насаджваецца на канец чаго-н., або прымацоўваецца да канца чаго-н.

• Аловак з наканечнікам.
• Чахол шаблі з бліскучым наканечнікам.