Verbum

куслівы, ✂ (разм.).

Які мае здольнасць кусацца, джаліць.

• Куслівыя пчолы.
• К. сабака.

кусок, ✂, м.

1. Адрэзаная, адбітая і пад. частка чаго-н.

   • К. цэглы.
   • К. мяса.
   • К. у горла не лезе (немагчыма есці ад крыўды, перажыванняў і пад.).

2. Наогул частка чаго-н.

   • К. жыцця.

3. Адзінка некаторых тавараў, што выпускаюцца паштучна.

   • К. мыла.

4. Адрэз тканіны.

   • К. шоўку.

|| памянш. кусочак, ✂.

куст​¹, ✂, м.

1. Травяністая расліна з галінамі, якія пачынаюць расці амаль ад зямлі.

   • К. малін.
   • К. агрэсту.
   • У кусты хавацца, уцякаць (таксама перан. ухіляцца ад адказнасці, ад непасрэднай справы).

2. Травяністая расліна, сцёблы якой растуць пучком.

   • К. суніц.

|| памянш. кусцік, ✂ і кусток, ✂.

|| прым. куставы, ✂.

• Куставыя расліны.

куст​², ✂, м.

Аб’яднанне якіх-н. прадпрыемстваў, арцелей і пад.

|| прым. куставы, ✂.

• Куставая нарада.

кустарэз, ✂, м.

Прылада для падразання і выкарчоўвання кустоў.

|| прым. кустарэзны, ✂.

кустоўе, ✂, н., зб.

Кусты (у 1 знач.).

• Разраслося к.

кусцісты, ✂.

Які расце густа, кустом.

• Кусцістая пшаніца.

|| наз. кусцістасць, ✂.

кусціцца, ✂; незак.

Расці кустом, даваць многа бакавых адросткаў.

|| наз. кушчэнне, ✂.

кут, ✂, м.

1. Месца, дзе сыходзяцца ўнутраныя бакі прадмета; частка памяшкання, прастора паміж дзвюма сценамі.

   • З кута ў к. і вечар тут (прымаўка).

2. Частка пакоя, якую здаюць кватарантам у наймы.

   • Зняць свой к.

3. перан. Мясцовасць, звычайна глухая.

   • Далёкі к.
   • Глухі к.

|| памянш. куточак, ✂.

|| прым. кутавы, ✂.

кутас, ✂, м.

Пучок нітак, звязаных разам на канцы, для ўпрыгожання чаго-н.

• Пояс з кутасамі.

|| прым. кутасовы, ✂.