Verbum

карысны, ✂.

1. Які прыносіць карысць.

   • Карысная кніга.
   • Чарніцы есці карысна (безас. у знач. вык.).

2. Які складае частку цэлага, выкарыстоўваецца непасрэдна па прызначэнню.

   • Карысная плошча.

|| наз. карыснасць, ✂.

карысталюбец, ✂, м.

Карыслівы чалавек.

карысталюбівы, ✂.

Тое, што і карыслівы.

карысталюбны, ✂.

Тое, што і карысталюбівы.

карысталюбства, ✂, н.

Імкненне да асабістай выгоды, нажывы.

карыстацца, ✂; незак.

1. Выкарыстоўваць для сваёй патрэбы.

   • К. газам.
   • К. гарадской бібліятэкай.

2. Атрымліваць выгаду, карысць з каго-н. у сваіх інтарэсах.

   • К. выпадкам.
   • К. чужой дабратой.

3. Мець што-н. (аўтарытэт, павагу, права і інш.).

   • К. поспехам.
   • К. усімі правамі.

|| зак. пакарыстацца, ✂.

|| наз. карыстанне, ✂.

карысць, ✂, ж.

Добры рэзультат, дадатныя вынікі, выгада.

• Прынесці к. радзіме.
• Мець к. са сваёй працы.

◊

• Гаварыць на карысць каго-чаго — служыць доказам, пацвярджэннем дадатных якасцей каго-, чаго-н.

• На карысць каго-чаго —

  1. са станоўчымі вынікамі для каго-, чаго-н.

     • Справа вырашылася на к. селяніна;

  2. дзеля чыёй-н. выгады, карысці.

     • Змена месца службы пайшла яму на к.

карыта, ✂, н.

Прадаўгаватая пасудзіна, збітая з дошак або выдзеўбаная з дрэва, якая звычайна выкарыстоўваецца для кармлення жывёлы.

• Збіць к.
• Застацца ля разбітага карыта (перан. ні з чым, страціўшы ўсё набытае).

|| памянш. карытца, ✂.

|| прым. карытны, ✂.

карыфей, ✂, м. (высок.).

Выдатны дзеяч у якой-н. галіне.

• К. сусветнай літаратуры.

карыца, ✂, ж.

Высушаная кара некаторых трапічных раслін сямейства лаўровых, ужыв. як прыправа.

|| прым. карычны, ✂.