Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

значыць2, ; незак.

Мець які-н. сэнс, важнасць, каштоўнасць, выражаць што-н.

  • Яго абяцанні мала значаць.
  • Нічога не значыць.
  • Адчуваю сябе цудоўна — вось што значыць добра адпачыць.

значэнне, , н.

  1. Сэнс, тое, што дадзены прадмет (слова, знак, жэст) абазначае.

    • Прамое і пераноснае з. слова.
  2. Важнасць, значнасць, роля.

    • Гістарычнае з.
    • Гэтай сустрэчы надаецца вялікае з.

зневажальнік, , м.

Той, хто зняважыў, зневажае каго-н.

|| ж. зневажальніца, .

зневажальны, .

Поўны знявагі, зняважлівы.

  • Зневажальныя адносіны.
  • З. тон.

|| наз. зневажальнасць, .

знелюбіць, ; зак. (разм.).

Адчуць непрыхільнасць, непрыязнасць да каго-, чаго-н., неўзлюбіць.

  • Адразу з. каго-н.

знемагчы, ; зак.

Страціць сілы, аслабець, дайсці да знямогі.

  • З. ад доўгай дарогі.
  • З. ад смагі.

|| незак. знемагаць, .

знемагчыся, ; зак.

Тое, што і знемагчы.

|| незак. знемагацца, .

знемажэнне, , н.

Стан поўнай стомленасці, бяссілля.

  • Стамляцца ад знемажэння.

зненавідзець, ; зак.

Адчуць нянавісць да каго-, чаго-н.

  • Зненавідзеў яго назаўсёды.
  • З. аднастайную работу.

зненавідны, (разм.).

Ненавісны.

  • Сяляне гадамі адпрацоўвалі зненавідную паншчыну.

|| наз. зненавіднасць, .