Verbum

зламысны, ✂.

1. Які мае на мэце злы намер, што-н. нядобрае.

   • З. чалавек.

2. Які заключае ў сабе злы намер, злачынны (уст.).

   • З. ўчынак.

|| наз. зламыснасць, ✂.

злапамятлівы, ✂.

Тое, што і злапамятны.

|| наз. злапамятлівасць, ✂.

злапамятны, ✂.

Які доўга помніць, не даруе прычыненага зла.

• З. чалавек.

|| наз. злапамятнасць, ✂.

злапомны, ✂.

Тое, што і злапамятны.

|| наз. злапомнасць, ✂.

злараднасць, ✂, ж.

Злая радасць пры няшчасці, няўдачы іншых.

злараднічаць, ✂; незак.

Праяўляць злараднасць.

зларадны, ✂.

Напоўнены злараднасцю, які заключае ў сабе злую радасць пры няшчасці другіх.

• З. чалавек.
• Злараднае пачуцце.
• Зларадна (прысл.) смяяцца.

зласлівец, ✂, м.

Той, хто пастаянна злуецца, злоснік.

|| ж. зласлівіца, ✂.

зласлівы, ✂.

Поўны злосці, варожасці.

• З. чалавек.
• Зласлівая ўсмешка.

|| наз. зласлівасць, ✂.

зласловіць, ✂; незак.

Займацца зласлоўем.