вожа́тая сущ. важа́тая, -тай ж.;
вожа́тый сущ. важа́ты, -тага м.
вожделе́ние ср.
1. (чувственное влечение) пажа́длівасць, -ці ж.; жада́нне, -ння ср.;
2. (сильное желание) жадо́ба, -бы ж., хаце́нне, -ння ср.; (жадность) пра́гнасць, -ці ж.;
вожделе́нный книжн. жада́ны;
вожделе́ть несов., книжн. жада́ць, хаце́ць; пра́гнуць.
вожде́ние ваджэ́нне, -ння ср.
вождь в разн. знач. правады́р, -ра́ м.
во́жжи мн. ле́йцы, -цаў, ед. ляйчы́на, -ны ж.
воз в разн. знач. воз, род. во́за м.;
воз дров воз дроў;
воз новосте́й перен. воз наві́н;
◊
что с во́за упа́ло, то пропа́ло посл. што з во́за упа́ла, то́е прапа́ла.
возблагодари́ть сов., уст. (кого, что) падзя́каваць (каму).