Verbum

wypadek, ~ku

wypad|ek

м.

1. выпадак; факт;

na ~ek — на выпадак;

w żadnym ~ku — ні ў якім разе;

~ek chciał, że ... — так здарылася, што ...;

2. няшчасны выпадак; аварыя;

zginąć w ~ku — загінуць ад няшчаснага выпадку;

3. здарэнне; падзея;

~ki historyczne — гістарычныя падзеі

wypadkiem

выпадкова

wypadkowość

ж. колькасць няшчасных выпадкаў

wypadkowy

wypadkow|y

1. які датычыць няшчасных выпадкаў; аварыйны;

2. раўнадзейны;

3. ~a ж. фіз., мат. раўнадзейная

wypadowy

wypadow|y

зыходны;

brama ~a вайск. зыходны пункт

wypakować

зак.

1. распакаваць;

2. напоўніць; напхаць

wypalać

незак.

1. спальваць;

wypalać dużo węgla — спальваць шмат вугалю;

2. выпальваць;

wypalać znak na ręce — выпальваць знак на руцэ;

3. выкурваць;

wypalać 40 papierosów dzienne — выкурваць 40 цыгарэт у дзень

wypalać się

незак. выгараць, дагараць, згасаць

wypalanie

н.

1. абпальванне, выпальванне;

wypalanie cegieł — абпальванне цэглы;

wypalanie naczyń glinianych — абпальванне глінянага посуду;

2. мед. прыпяканне

wypalić

зак.

1. выпаліць;

2. (паліва) спаліць, зрасходаваць;

3. абпаліць (цэглу);

4. выкурыць;

5. стрэліць, выпаліць;

6. перан. выпаліць;

7. разм. выпаліць (у печы)