Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ду́бнік

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

Ду́бнікі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дубнікі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

дубні́нскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	дубні́нскі	дубні́нская	дубні́нскае	дубні́нскія
Р.	дубні́нскага	дубні́нскай дубні́нскае	дубні́нскага	дубні́нскіх
Д.	дубні́нскаму	дубні́нскай	дубні́нскаму	дубні́нскім
В.	дубні́нскі (неадуш.) дубні́нскага (адуш.)	дубні́нскую	дубні́нскае	дубні́нскія (неадуш.) дубні́нскіх (адуш.)
Т.	дубні́нскім	дубні́нскай дубні́нскаю	дубні́нскім	дубні́нскімі
М.	дубні́нскім	дубні́нскай	дубні́нскім	дубні́нскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Ду́бніца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дубні́ца

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

Дубні́цкае

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

Дубні́цы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

Дубно́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Дубно́е

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

Verbum