Verbum

анлайнавы слоўнік

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а в е ё з і л м н о п р с т у х ш ы э ю я ’

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т ў ф х ц ч ш э ю я

кана́рскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	кана́рскі	кана́рская	кана́рскае	кана́рскія
Р.	кана́рскага	кана́рскай кана́рскае	кана́рскага	кана́рскіх
Д.	кана́рскаму	кана́рскай	кана́рскаму	кана́рскім
В.	кана́рскі (неадуш.) кана́рскага (адуш.)	кана́рскую	кана́рскае	кана́рскія (неадуш.) кана́рскіх (адуш.)
Т.	кана́рскім	кана́рскай кана́рскаю	кана́рскім	кана́рскімі
М.	кана́рскім	кана́рскай	кана́рскім	кана́рскіх

Крыніцы: piskunou2012.

кана́рханне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

	адз.
Н.	кана́рханне
Р.	кана́рхання
Д.	кана́рханню
В.	кана́рханне
Т.	кана́рханнем
М.	кана́рханні

Крыніцы: piskunou2012.

кана́рхаць

‘чытаць каноны ў царкве’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
	адз.	мн.
1-я ас.	кана́рхаю	кана́рхаем
2-я ас.	кана́рхаеш	кана́рхаеце
3-я ас.	кана́рхае	кана́рхаюць
Прошлы час
м.	кана́рхаў	кана́рхалі
ж.	кана́рхала
н.	кана́рхала
Загадны лад
2-я ас.	кана́рхай	кана́рхайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час	кана́рхаючы

Крыніцы: piskunou2012.

Кана́ры

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

	мн.
Н.	Кана́ры
Р.	Кана́р
Д.	Кана́рам
В.	Кана́ры
Т.	Кана́рамі
М.	Кана́рах

кана́рык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	кана́рык	кана́рыкі
Р.	кана́рыка	кана́рыкаў
Д.	кана́рыку	кана́рыкам
В.	кана́рыка	кана́рыкаў
Т.	кана́рыкам	кана́рыкамі
М.	кана́рыку	кана́рыках

Крыніцы: piskunou2012.

канарэ́ечнік

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	канарэ́ечнік	канарэ́ечнікі
Р.	канарэ́ечніка	канарэ́ечнікаў
Д.	канарэ́ечніку	канарэ́ечнікам
В.	канарэ́ечніка	канарэ́ечнікаў
Т.	канарэ́ечнікам	канарэ́ечнікамі
М.	канарэ́ечніку	канарэ́ечніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

канарэ́ечнік

‘расліна’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.
Н.	канарэ́ечнік
Р.	канарэ́ечніку
Д.	канарэ́ечніку
В.	канарэ́ечнік
Т.	канарэ́ечнікам
М.	канарэ́ечніку

Крыніцы: piskunou2012.

канарэ́ечны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	канарэ́ечны	канарэ́ечная	канарэ́ечнае	канарэ́ечныя
Р.	канарэ́ечнага	канарэ́ечнай канарэ́ечнае	канарэ́ечнага	канарэ́ечных
Д.	канарэ́ечнаму	канарэ́ечнай	канарэ́ечнаму	канарэ́ечным
В.	канарэ́ечны (неадуш.) канарэ́ечнага (адуш.)	канарэ́ечную	канарэ́ечнае	канарэ́ечныя (неадуш.) канарэ́ечных (адуш.)
Т.	канарэ́ечным	канарэ́ечнай канарэ́ечнаю	канарэ́ечным	канарэ́ечнымі
М.	канарэ́ечным	канарэ́ечнай	канарэ́ечным	канарэ́ечных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

канарэ́з

‘жорсткі чалавек; воўк’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	канарэ́з	канарэ́зы
Р.	канарэ́за	канарэ́заў
Д.	канарэ́зу	канарэ́зам
В.	канарэ́за	канарэ́заў
Т.	канарэ́зам	канарэ́замі
М.	канарэ́зе	канарэ́зах

Крыніцы: piskunou2012.

канарэ́з

‘жорсткі чалавек; воўк’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	канарэ́з	канарэ́зы
Р.	канарэ́за	канарэ́заў
Д.	канарэ́зу	канарэ́зам
В.	канарэ́за	канарэ́заў
Т.	канарэ́зам	канарэ́замі
М.	канарэ́зе	канарэ́зах

Крыніцы: piskunou2012.