самавыратава́льнік
‘сродак аховы органаў дыхання і зроку’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самавыратава́льнік |
самавыратава́льнікі |
| Р. |
самавыратава́льніка |
самавыратава́льнікаў |
| Д. |
самавыратава́льніку |
самавыратава́льнікам |
| В. |
самавыратава́льнік |
самавыратава́льнікі |
| Т. |
самавыратава́льнікам |
самавыратава́льнікамі |
| М. |
самавыратава́льніку |
самавыратава́льніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
самавыратава́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыратава́нне |
| Р. |
самавыратава́ння |
| Д. |
самавыратава́нню |
| В. |
самавыратава́нне |
| Т. |
самавыратава́ннем |
| М. |
самавыратава́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
самавыраўно́ўванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыраўно́ўванне |
| Р. |
самавыраўно́ўвання |
| Д. |
самавыраўно́ўванню |
| В. |
самавыраўно́ўванне |
| Т. |
самавыраўно́ўваннем |
| М. |
самавыраўно́ўванні |
Крыніцы:
piskunou2012.
самавырачэ́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавырачэ́нне |
| Р. |
самавырачэ́ння |
| Д. |
самавырачэ́нню |
| В. |
самавырачэ́нне |
| Т. |
самавырачэ́ннем |
| М. |
самавырачэ́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
самавыхава́нка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самавыхава́нка |
самавыхава́нкі |
| Р. |
самавыхава́нкі |
самавыхава́нак |
| Д. |
самавыхава́нцы |
самавыхава́нкам |
| В. |
самавыхава́нку |
самавыхава́нак |
| Т. |
самавыхава́нкай самавыхава́нкаю |
самавыхава́нкамі |
| М. |
самавыхава́нцы |
самавыхава́нках |
Крыніцы:
piskunou2012.
самавыхава́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыхава́нне |
| Р. |
самавыхава́ння |
| Д. |
самавыхава́нню |
| В. |
самавыхава́нне |
| Т. |
самавыхава́ннем |
| М. |
самавыхава́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
самавыхава́ўча
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| самавыхава́ўча |
- |
- |
самавыхава́ўчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
самавыхава́ўчы |
самавыхава́ўчая |
самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчыя |
| Р. |
самавыхава́ўчага |
самавыхава́ўчай самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчага |
самавыхава́ўчых |
| Д. |
самавыхава́ўчаму |
самавыхава́ўчай |
самавыхава́ўчаму |
самавыхава́ўчым |
| В. |
самавыхава́ўчы (неадуш.) самавыхава́ўчага (адуш.) |
самавыхава́ўчую |
самавыхава́ўчае |
самавыхава́ўчыя (неадуш.) самавыхава́ўчых (адуш.) |
| Т. |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчай самавыхава́ўчаю |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчымі |
| М. |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчай |
самавыхава́ўчым |
самавыхава́ўчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
самавыхвале́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
самавыхвале́нне |
| Р. |
самавыхвале́ння |
| Д. |
самавыхвале́нню |
| В. |
самавыхвале́нне |
| Т. |
самавыхвале́ннем |
| М. |
самавыхвале́нні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.