Verbum

фотатэлегра́ф, ‑а, м.

1. Від сувязі для перадачы і прыёму на фатаграфічную паперу нерухомых відарысаў (рукапісаў, малюнкаў, табліц і пад.) сродкамі тэлеграфа або радыё.

2. Абсталяванне, якое ажыццяўляе такі від сувязі.

фотатэлеграфі́я, ‑і, ж.

Тое, што і фотатэлеграф (у 1 знач.).

фотатэлегра́фны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да фотатэлеграфа. Фотатэлеграфны апарат. // Які ажыццяўляецца праз фотатэлеграф. Фотатэлеграфная сувязь.

фотатэрапеўты́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да фотатэрапіі.

фотатэрапі́я, ‑і, ж.

Тое, што і святлолячэнне.

фотатэ́хніка, ‑і, ДМ ‑ніцы, ж.

Тэхніка фатаграфічнай вытворчасці.

фотатэхні́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да фотатэхнікі.

фотаўспы́шка, ‑і, ДМ ‑шцы; Р мн. ‑шак; ж.

Прылада для кароткачасовага і інтэнсіўнага асвятлення аб’екта пры фотаздымцы.

фотафі́ніш, ‑у, м.

Прыбор, які складаецца з секундамераў і кіназдымачнага апарата, прызначаны для дакладнага вызначэння фінішу ўдзельнікаў спартыўных спаборніцтваў.

фотафо́бія, ‑і, ж.

Тое, што і святлабоязь.

[Ад грэч. phos, phōtós — святло і phobos — страх, боязь.]