Verbum

укалупі́ць, ‑луплю, ‑лупіш, ‑лупіць; зак., што.

Тое, што і укалупнуць. Укалупіць гной сахаром.

укалупну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., каго-што.

Разм.

1. Калупнуўшы, аддзяліць; адкалупнуць. Укалупнуць масла.

2. перан. Падкалоць, кальнуць каго‑н. у размове. Ледзь падрос, а ўжо так і цэліць, каб укалупнуць чалавека. Скрыпка.

укалыха́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад укалыхаць.

укалыха́цца, ‑лышуся, ‑лышашся, ‑лышацца; зак.

Заснуць закалыханым; закалыхацца.

укалыха́ць, ‑лышу, ‑лышаш, ‑дыша; зак., каго.

Калышучы, заставіць заснуць; закалыхаць. Укалыхаць дзіця.

укалы́хванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. укалыхваць — укалыхаць.

укалы́хвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да укалыхацца.

2. Зал. да укалыхваць.

укалы́хваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да укалыхаць.

укампанава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад укампанаваць.

укампанава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак., што.

Кампануючы, уставіць.