Verbum

угамо́н, ‑у, м.

У выразах: угамону няма, угамону няма на каго — нельга стрымаць, спыніць каго‑, што‑н. Разбушавалася аднойчы Мора. Кіпела ўчора І заўчора, І зараз угамону ўсё няма. Корбан. [Палашка:] — Няма на яго ніякага ўгамону, ва ўсякую маю справу .. нос уткне... Лынькоў. Ах, чэрці раскосыя! — абурыўся ён, углядаючыся ў заячыя сляды. — Угамону на іх няма. Хадкевіч.

угамо́ньвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да угаманіцца.

2. Зал. да угамоньваць.

угамо́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да угаманіць.

угамо́ўвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да угамавацца.

2. Зал. да угамоўваць.

угамо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да угамаваць.

угандлява́ць, ‑люю, ‑люеш, ‑люе; зак., што і чаго.

Разм. Натаргаваць. Вось з [лесу] можна ўгандляваць. Мурашка.

уганя́цца ​¹, ‑яецца; незак.

Зал. да уганяць.

уганя́цца ​², ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца; незак., за кім-чым.

Разм.

1. Упадаць за кім‑, чым‑н. Уганяцца за работай з самага маленства.

2. Заляцацца, бегаць за кім‑н.

уганя́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да увагнаць.

уга́р, ‑у, м.

Спец.

1. Змяншэнне ў колькасці, вазе пры плаўцы, гарэнні, тэрмічнай апрацоўцы і пад.

2. У тэкстыльнай прамысловасці — страта сыравіны пры перапрацоўцы. // Адходы прадзення.

угарадзі́ць, ‑раджу, ‑родзіш, ‑родзіць; зак., што і чаго.

1. Аддзяліць агароджай што‑н. у сваю карысць. У сухія гады там добра растуць буракі і без канавы, таму Нікадзім Пятровіч трохі ўгарадзіў сабе гэтай нізіны. Кулакоўскі.

2. Акружыць агароджай што‑н. Угарадзіць двор.