рысі́стасць, ‑і, ж.
Уласцівасць рысістага. Рысістасць пароды.
рысі́сты, ‑ая, ‑ае.
Які мае добрую рысь 1 (пра каня). Фурман ледзьве стрымліваў спрыт мышастых рысістых коней. Чорны.
рысі́ць, рышу, рысіш, рысіць; незак.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Бегчы рыссю (пра коней і інш. жывёл).
2. Ехаць на кані рыссю. Праз некалькі хвілін з двара выехалі чатыры верхавыя і дзве рысоркі, на якіх сядзела восем чэкістаў, а ззаду, на сваёй вараной кабылцы, рысіў Карней Скіба. М. Ткачоў.
рыск, ‑у, м.
Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. рыскаць.
ры́ска, ‑і, ДМ рысцы; Р мн. ‑сак; ж.
Памянш. да рыса; маленькая, тонкая рыса (у 1, 3 і 4 знач.). Спачатку бачу толькі твар, знаёмы да апошняй рыскі твар. Жычка. Слова «там».. [Лёня] падкрэсліў дзвюма рыскамі. Ваданосаў.
рыскавы́, ‑ая, ‑ое.
У выразе: рыскавы якар гл. якар.
ры́сканне, ‑я, н.
Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. рыскаць.
ры́скаць, ‑ае; незак.
Спец. Ухіляцца ад курсу то ў адзін, то ў другі бок (пра судна).
рысклі́вы, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які адвольна адхіляецца ад курсу ў правы ці ў левы бок (пра судна).
ры́слінг, ‑у, м.
1. Сорт белага вінаграду.
2. Белае сухое віно, атрыманае з гэтага вінаграду.
[Ням. Riesling.]