Verbum

прыва́рка, ‑і, ДМ ‑рцы, ж.

Спец.

1. Дзеянне паводле дзеясл. прыварваць — прыварыць (у 2 знач.) і знач. дзеясл. прыварвацца — прыварыцца.

2. Тое, што атрымана ў выніку такога дзеяння. Прыварка адпала.

прыварны́, ‑ая, ‑ое.

Прымацаваны да чаго‑н. шляхам прыварвання. Прыварное лязо сякеры. Прыварное кольца.

прываро́жаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прываражыць.

прываро́жвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прыварожваць.

прываро́жваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прываражыць.

прываро́тнік, ‑а, м.

Месца пераходу страўніка ў дванаццаціперсную кішку.

прываро́тны, ‑ая, ‑ае.

У забабонных уяўленнях — які можа прывабіць, выклікаць любоў да каго‑н. Прываротны корань. Прываротнае зелле.

прываро́чвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прыварочваць.

прываро́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прывярнуць.

прывары́цца, ‑варыцца; зак.

Спец.

1. Прымацавацца да чаго‑н. шляхам зваркі.

2. Прымацавацца да чаго‑н. пад уздзеяннем высокай тэмпературы (пра што‑н. плаўкае).