Verbum

плаце́льшчык, ‑а, м.

Той, хто ўносіць або павінен уносіць належны яму плацеж. Плацельшчык падаткаў.

плаце́льшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да плацельшчык.

пла́ціна, ‑ы, ж.

Высакародны метал шаравата-белага колеру, які вызначаецца высокай коўкасцю і цягучасцю і выкарыстоўваецца для вырабу каштоўных рэчаў, лабараторнага посуду і пад.

[Ісп. platina.]

плаці́на, ‑ы, ж.

Гідратэхнічнае збудаванне на рэках і іншых вадаёмах для падняцця ўзроўню вады з мэтай стварэння штучных вадасховішчаў, для атрымання энергіі і пад. Драўляная старая плаціна перагарадзіла рэчку. Асіпенка. З вёскі цераз узгорак .. вілася пешаходная сцежка, праходзіла ля млына цераз дарогу, пры самым мосце над рэчкай і плацінай, і бегла далей. Чорны.

плацінава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад плацінаваць.

плацінава́цца, ‑нуецца; незак.

Зал. да плацінаваць.

плацінава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак. і незак., што.

Спец. Пакрыць (пакрываць) тонкім слоем плаціны.

пла́цінавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пла́ціны. Плацінавая прамысловасць. // Зроблены з пла́ціны. Плацінавы пярсцёнак.

плаціна́т, ‑у, М ‑наце, м.

Соль плацінавай кіслаты.

плацінаты́пія, ‑і, ж.

Спец. Спосаб фатаграфавання на солях плаціны.

плацінаты́пны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да плацінатыпіі.