палупі́ць, ‑луплю, ‑лупіш, ‑лупіць; зак., каго-што.
1. Лупіць 1 (у 1, 2 знач.) некаторы час.
2. Разм. Парваць, разарваць усё, многае. Палупіць паперу на дробныя кускі.
палу́плены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад палупіць (у 2 знач.).
палупцава́ць, ‑цую, ‑цуеш, ‑цуе; зак., каго.
Разм. Лупцаваць некаторы час.
палу́скаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што
1. Злузаць усё, многае.
2. і без дап. Лускаць некаторы час.
палу́скваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што.
Лускаць час ад часу. Палусквала шышкі вавёрка.
палу́тарка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.
Разм. Тое, што і паўтаратонка. Наладаваныя трохтонкі, палутаркі.. спаўзаюць з узгорка на кволы мост. Брыль.
палу́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Разм. Заработная плата. Аляксей адвёў Сонцава ў бярэзнік і, павярнуўшыся спіной да танкаў, выняў з кішэні камбінезона пачак чырвонцаў, амаль усю сваю месячную палучку. Мележ. [Сяргей] ужо дарослы. Прыносіць дадому палучку. Гроднеў. // Атрыманне зарплаты. Надышла палучка. Усёй брыгадай накіраваліся ў памяшканне касы на двор. «Звязда».
палу́шчаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад палушчыць.
палу́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., што.
Лушчыць (у 2 знач.) час ад часу.
палу́шчыцца, ‑лушчыцца; зак.
Палупіцца, аблупіцца.