Verbum

вы́таркнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Тое, што і вытыркнуць.

вы́татуіраваны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад вытатуіраваць.

вы́татуіраваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.

Зрабіць татуіроўку.

вытаўка́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да вытаўчы.

вы́таўчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад вытаўчы.

вы́таўчы, ‑таўку, ‑таўчаш, ‑таўча; зак., што.

Разм.

1. Здратаваць, вытаптаць. [Жанчына:] — А як жа ж агарод? Там жа свінні націнне вытаўкуць. Мележ.

2. Выбіць. Вытаўчы шыбу.

вы́тачанасць, ‑і, ж.

Уласцівасць вытачанага. Бровы надавалі верхняй палове твару выгляд цвёрдай вытачанасці з каменя. Чорны.

вы́тачаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад вытачыць.

2. перан.; у знач. прым. З правільнымі тонкімі рысамі. Вытачаны нос, твар.

вы́тачка ​¹, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. выточваць — вытачыць.

вы́тачка ​², ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Унутраная складка або шво, з дапамогай якіх падганяюць адзенне да фігуры. Вытачка па таліі.

вы́тачыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.

1. Зрабіць, вырабіць што‑н. на такарным станку. Вытачыць вось.

2. Добра навастрыць, адтачыць. Вытачыць нож.