Verbum

мы́канне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. мыкаць; гукі гэтага дзеяння. Глуха здалёк даносілася мыканне каровы. Пестрак.

мы́каць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

1. Утвараць працяжныя гукі «му-му»; раўці (у 1 знач.). У хляве сонна саплі свінні, ціха мыкала, мабыць, прасіла есці цяля. Курто.

2. перан. Неразборліва гаварыць што‑н.; мармытаць. Чудзін слаба супраціўляўся, мыкаў, адступаў. Карпюк.

мы́кнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Аднакр. да мыкаць.

мы́ла, ‑а, н.

1. Рэчыва з тлушчу і шчолачы, якое лёгка распускаецца ў вадзе і ўжываецца для мыцця. Простае мыла. Туалетнае мыла. Клеевае мыла. □ Мокрыя яшчэ валасы пахлі дарагім мылам. Чорны.

2. перан. Белая пена ў коней ад поту. Коні нашы былі ў мыле, цяжка дыхалі. Якімовіч.

•••

Зялёнае мыла — вадкае мыла зеленавата-бурага колеру, якое выкарыстоўваецца як дэзінфіцыруючы сродак.

Зарабіць, як Заблоцкі на мыле гл. зарабіць.

Як мыла з’еўшы гл. з’еўшы.

мыла...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «мыла», напрыклад: мылаварня, мылаварэнне.

мылава́р, ‑а, м.

Спецыяліст па мылаварэнню.

мылава́рны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да мылаварэння. Мылаварная вытворчасць. Мылаварны завод.

мылава́рня, ‑і, ж.

Прадпрыемства, якое вырабляе мыла, мылаварны завод.

мылаварэ́нне, ‑я, н.

Вытворчасць мыла.

мыле́ц, ‑льцу, м.

Тое, што і плывун.