кракта́ць, кракчу, крэкчаш, крэкча і крахта́ць, крахчу, крэхчаш, крэхча; незак.
1. Выдаваць ціхія, адрывістыя гукі (пры хваробе, няёмкім становішчы, намаганнях і пад.). Ды і не чуваць было, каб .. [Скуратовіч] скідаў боты: звычайна ён крэкча і грукае, калі разуваецца. Чорны. Па тым, як .. [Шаевіч] соп, крактаў ззаду, я адчуваў, што ісці яму нялёгка. Сабаленка. // Трашчаць, скрыпець пад напорам, цяжарам чаго‑н. [Калёсы] крэкчуць ад цяжару паваленага гною ці дроў. Колас. [Алесь] ішоў да падвод і прыслухоўваўся, як кракталі калёсы, грузна накладзеныя цэглай. Броўка.
2. Абзывацца гукам, падобным да «крэ-крэ» (пра жаб). Па гэты бок Нёмана заложна, несціхана, аднатонна кракталі жабы. Колас.
кракту́н і крахту́н, ‑а, м.
Разм. Той, хто крэкча.
кракту́ха і крахту́ха, ‑і, ДМ ‑тусе, ж.
Разм. Жан. да крактун, крахтун.
кралі́ст, ‑а, М ‑сце, м.
Спартсмен, які плавае кролем.
кралі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Жан. да краліст.
кра́ля, ‑і, ж.
Разм. Красуня, прыгажуня. «Напэўна гэта і ёсць тая краля, за якою так падаюць усе хатовіцкія кавалеры», — падумаў Лабановіч. Колас.
кра́ма, ‑ы, ж.
Магазін, лаўка 2. Арлоўскі меў краму, прадаваў гарэлку, быў сядзельцам. Чарнышэвіч. Каля адной крамы стукаюць у патэльні, каля другой звоняць косамі — пакупнікоў заклікаюць. Якімовіч.
краманьёнскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да краманьёнцаў.
краманьёнцы, ‑аў; адз. краманьёнец, ‑нца, м.
Людзі эпохі позняга палеаліту.
[Ад геагр. назвы.]