Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVu

кіназна́ўства, ‑а, н.

Навука, якая даследуе кіно як мастацтва, сродак асветы і інфармацыі.

кіназна́ўца, ‑ы, м. і ж.

Спецыяліст у галіне кіназнаўства.

кіназна́ўчы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да кіназнаўства. Кіназнаўчы факультэт.

кіназо́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.

Разм. Славутая кінаактрыса.

кінаінфарма́цыя, ‑і, ж.

Інфармацыя пра бягучыя падзеі сродкамі кіно. Рэдакцыя кінаінфармацыі.

кінакаме́дыя, ‑і, ж.

Адзін з жанраў кінамастацтва; кінафільм камедыйнага зместу. Сатырычная кінакамедыя.

кінака́мера, ‑ы, ж.

Апарат, прызначаны для здымкі кінафільмаў. Аб’ектыў кінакамеры.

кінакампа́нія, ‑і, ж.

Капіталістычнае аб’яднанне, кампанія па вытворчасці кінафільмаў.

кінаканцэ́ртны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для канцэртаў і паказу кінафільмаў. Кінаканцэртная зала.

кінакарці́на, ‑ы, ж.

1. Тое, што і кінафільм.

2. Асобная копія кінафільма.