Verbum

клінкерава́цца, ‑руецца; незак.

Зал. да клінкераваць.

клінкерава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак., што.

Абпальваннем ператвараць у клінкер.

клі́нкерны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да клінкеру. Клінкерны завод. // Зроблены з клінкеру. Клінкерная падлога.

клінко́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да клінка (у 2 знач.). Клінковая сталь.

2. Які мае форму клінка (у 3 знач.). Клінковы сыр.

кліно́к, ‑нка, м.

1. Памянш. да клін (у 1, 2 і 4 знач.).

2. Вострая частка халоднай зброі; лязо. Таргаваць клінок. Клінок шаблі. // Пра кінжал, шаблю і пад. Грышка моцна сціснуў рукою востры клінок, які вісеў з правага боку. Чарот. Момант — і афіцэр выхватвае шаблю. Высока ўзняты бліскучы клінок і... чвяк. Афіцэрская шабля далёка ўбок адлятае, выбітая з рук мужыцкім бічом. Колас.

3. Трохвугольная торбачка для прыгатавання сыру. З толькі што выцягнутых з печы збанкоў адкідвала ў клінкі адтопленае малако Андрэіха. Васілевіч.

клі́нтух, ‑а, м.

Птушка сямейства галубоў; дзікі голуб.

клі́пер, ‑а, м.

Быстраходнае марское паруснае судна, якое існавала да канца 19 ст.

[Гал. klipper.]

клі́перскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да кліпера.

клі́псы, ‑аў; адз. кліпс, ‑а, м.

Заціскныя завушніцы.

клір, ‑у, м., зб.

Служыцелі культу хрысціянскай царквы. // Царкоўны хор. Сурвілу [Мазавецкі] убачыў ля кліраса: той спрытна падцягваў царкоўнаму кліру. Чорны.

[Грэч. klēros.]