Verbum

кінадраматургі́я, ‑і, ж.

1. зб. Сукупнасць кінасцэнарыяў.

2. Тэорыя пабудовы кінасцэнарыяў.

кінадыло́гія, ‑і, ж.

Два кампазіцыйна самастойныя кінафільмы, звязаныя агульнасцю замыслу, сюжэту, дзеючых асоб. Гістарычная кінадылогія.

кінадэтэкты́ў, ‑тыва, м.

Кінафільм, тэмай якога з’яўляецца раскрыццё злачынства, работа разведчыка або барацьба з замежнай разведкай.

кінажурналі́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Кінематаграфіст, які працуе ў галіне кінахронікі.

кіназа́ла, ‑ы, ж. і кіназа́л, ‑а, м.

Глядзельная зала (зал) у кінатэатры.

кіназды́мачны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для кіназдымкі. Кіназдымачны апарат.

кіназды́мка, ‑і, ДМ ‑мцы; Р мн. ‑мак; ж.

Бесперапыннае фатаграфаванне на кінаплёнку шэрагу паслядоўных кадраў, якія адлюстроўваюць фазы руху аб’екта ці змену яго стану.

•••

Панарамная кіназдымка — спосаб кіназдымкі, пры якім паступова паварочваюць кіназдымачны апарат вакол вертыкаяьнай або гарызантальнай восі для ахопу бесперапыннай здымкай вялікай прасторы.

кіназна́ўства, ‑а, н.

Навука, якая даследуе кіно як мастацтва, сродак асветы і інфармацыі.

кіназна́ўца, ‑ы, м. і ж.

Спецыяліст у галіне кіназнаўства.

кіназна́ўчы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да кіназнаўства. Кіназнаўчы факультэт.