затума́ніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., што.
Зацягнуць туманам, смугой, вільгаццю і пад. // Зацьміць, завалачы вочы (пра слёзы). Слёзы, як ні стрымлівала іх [Ганна], набеглі на вочы, затуманілі позірк. Мележ. // перан. Пазбавіць яснасці, выразнасці; замарачыць. Хваляванне затуманіла старэчы розум, выцвілыя вочы засціла сляза. Мехаў. Гандлёвы азарт, прага нажывы затуманілі свядомасць, буйных і дробных бізнесменаў. Гамолка.
•••
Затуманіць вочы каму — звесці ў зман; абхітрыць.
затума́ньвацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да затуманіцца.
2. Зал. да затуманьваць.
затума́ньваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да затуманіць.
затупаце́ць, ‑пачу, ‑паціш, ‑паціць; зак.
Пачаць тупацець.
зату́пацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Разм. Стаміцца, многа ходзячы, робячы што‑н. За дзень затупаўся, што і ног не чуваць.
зату́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Пачаць тупаць.
затупе́ць, ‑ее; зак.
Разм. Тое, што і затупіцца. Пад крывою сахой Затупелі нарогі, Камянямі ляглі Па шнурах дзірваны. Броўка.
затупі́цца, ‑туліцца; зак.
Стаць тупым; ступіцца. Нож затупіўся. Тапор затупіўся.
затупі́ць, ‑туплю, ‑тупіш, ‑тупіць; зак., што.
Зрабіць тупым. Затупіць брытву. Затупіць нажніцы.
зату́плены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад затупіць.