Verbum

дадзёўбваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дадзяўбці.

дадзіра́цца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да дадзерціся, дадрацца.

2. Зал. да дадзіраць.

дадзіра́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дадзерці, дадраць.

дадзява́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дадзець.

дадзялі́цца, ‑дзялюся, ‑дзелішся, ‑дзеліцца; зак.

Часта або многа дзелячы, дайсці да непрыемных вынікаў. — Як сабе хочаце, а зямлю болей дзяліць не будзем... Дадзяліліся — з сахой вывернуцца недзе. Быкаў.

дадзяўба́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.

Тое, што і дадзяўбці.

дадзяўбці́, ‑дзяўбу, ‑дзяўбеш, ‑дзяўбе; пр. дадзёўб, ‑дзяўбла, ‑ло; ‑дзяўбём, ‑дзяубяце; зак., каго-што.

1. Здзяўбці да канца. Куры дадзяўблі корм.

2. Скончыць дзяўбці; прадзяўбці. Дадзяўбці дзірку Золатам.

дадо́йвацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да дадаіцца.

2. Зал. да дадойваць.

дадо́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да дадаіць.

дадо́лу, прысл.

На зямлю, далоў. Спатыкнецца конь — і паляціць ардынарац дадолу, калі ён мала звыкся з сядлом. Кулакоўскі. // Да зямлі, уніз. Трава пажоўклая схілілася дадолу. Глебка.