кансерваты́ўны 1, ‑ая, ‑ае.
Варожы новаму, прагрэсіўнаму, прыхільны да старога, аджыўшага.
[Ад лац. conservativus — ахавальны.]
кансерваты́ўны 2, ‑ая, ‑ае.
Які ажыццяўляецца без хірургічнага ўмяшання (пра спосаб лячэння).
кансерваты́ўны 1, ‑ая, ‑ае.
Варожы новаму, прагрэсіўнаму, прыхільны да старога, аджыўшага.
[Ад лац. conservativus — ахавальны.]
кансерваты́ўны 2, ‑ая, ‑ае.
Які ажыццяўляецца без хірургічнага ўмяшання (пра спосаб лячэння).
кансерва́цыя, ‑і,
кансе́рвы, ‑аў;
1. Прадукты харчавання, спецыяльна апрацаваныя (шляхам варкі, салення, стэрылізацыі) і расфасаваныя ў герметычную тару для доўгатэрміновага захоўвання.
2.
[Фр. conserves.]
кансігна́нт, ‑а,
кансігна́тар, ‑а,
кансігнацы́йны, ‑ая, ‑ае.
кансігна́цыя, ‑і,
[Ад лац. consignatio — пісьмовае пацвярджэнне, дакумент.]
кансі́ліум, ‑у,
Нарада некалькіх урачоў для абмеркавання стану хворага, удакладнення дыягназу і спосабаў лячэння.
[Лац. consilium.]
кансісто́рскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да кансісторыі.
кансісто́рыя, ‑і,
1. Падначалены архірэю калегіяльны епархіяльны орган з царкоўна-адміністрацыйнымі і судовымі функцыямі ў дарэвалюцыйнай Расіі.
2. У каталіцкай царкве — нарада кардыналаў з удзелам папы.
[Ад лац. consistorium — месца сходу.]