Verbum

вусач, ✂, м. (разм.).

1. Чалавек з вялікімі вусамі.

2. Рыба сямейства карпавых.

|| прым. вусачовы, ✂.

вусень, ✂, м.

Лічынка матыля, падобная на чарвяка.

|| прым. вусеневы, ✂.

вусікі, ✂, м.

1. Маленькія вусы.

   • У хлопца ўжо в. прабіваюцца.

2. У раслін: ніткападобныя атожылкі на лістах, сцёблах.

3. У членістаногіх: органы нюху і дотыку ў выглядзе прыдаткаў на галаве.

|| прым. вусікавы, ✂.

вусны​¹, ✂

Губы, рот.

• Тонкія в.
• Чуць з трэціх вуснаў (не непасрэдна, ад каго-н.).
• З вуснаў у в. (ад аднаго да другога).

вусны​² ✂ прым.

Які вымаўляецца, не пісьмовы.

• Вусная заява.
• Вусная мова.
• Вусная народная творчасць.

|| наз. вуснасць, ✂.

• В. судовага разбору.

вустрыца, ✂, ж.

Ядомы марскі малюск.

|| прым. вустрычны, ✂.

вусце, ✂, н.

1. Месца ўпадзення ракі (у мора, возера ці ў іншую раку).

   • В. Прыпяці.

2. Выхадная адтуліна чаго-н.

   • В. ствала шахты.
   • В. сеткі.

|| памянш. вусцейка, ✂.

|| прым. вусцевы, ✂.

вусцілка, ✂, ж.

Тонкая подсцілка на ўнутранай частцы падэшвы ў абутку.

|| прым. вусцілкавы, ✂.

вусцішны, ✂ (разм.).

1. Ціхі, спакойны.

   • В. лес.

2. Страшны, жудасны.

   • Адной у хаце стала вусцішна (прысл.).

|| наз. вусцішнасць, ✂.

вусы, ✂, м.

1. Валасы над верхняй губой у мужчын.

   • Ён носіць в.
   • Адгадаваць в.

2. У жывёл: шчаціністыя валасы па баках верхняй губы.

   • Кот варушыць вусамі.

3. Тое, што і вусікі (у 2 і 3 знач.).

◊

• І ў вус (сабе) не дзьме (разм.) — не турбуецца, не клапоціцца ні пра што.

• Матаць (сабе) на вус што (разм.) — запамінаць з якой-н. мэтай, прымячаць.

• Самі з вусамі (разм. жарт.) — не горшыя за іншых.