Verbum

вуграваты, ✂.

Пакрыты вуграмі.

• В. твар.

вуда, ✂, ж.

Рыбалоўная снасць — гнуткая доўгая палка, да якой прымацавана лёска з кручком.

• Закінуць вуду (таксама перан. паспрабаваць папярэдне разведаць што-н. і разм.).
• Злавіць на вуду (таксама перан. падманам, хітрасцю выведаць што-н. і разм.).

|| памянш. вудачка, ✂.

вудзільна, ✂, н.

Частка вуды — доўгая гнуткая палка, да якой прымацоўваецца лёска.

• Арэхавае в.

|| прым. вудзільневы, ✂.

вудзільны, ✂.

Які служыць для вуджэння рыбы.

• В. рыштунак.

вудзільшчык, ✂, м.

Той, хто вудзіць рыбу.

|| ж. вудзільшчыца, ✂.

|| прым. вудзільшчыцкі, ✂.

вудзіцца, ✂; незак.

Лавіцца на вуду.

• З раніцы рыба добра вудзілася.

вудзіць, ✂; незак.

Лавіць вудай (рыбу).

|| наз. вуджэнне, ✂.

вуж, ✂, м.

Адна з неядавітых змей сямейства паўзуноў.

• Выкручвацца вужом (таксама перан.):

  1. падлізвацца, падлашчвацца, дабіваючыся чаго-н. і
  2. падманам, хітрасцю старацца выйсці з цяжкага становішча.

|| прым. вужовы, ✂.

вужавінне, ✂, н.

Скура змяі, скінутая ў час лінькі.

вужака, ✂, ж.

1. Агульная назва паўзуноў з доўгім гнуткім целам без ног, змяя (разм.).

   • Віцца вужакай (таксама перан. падлізвацца, падлашчвацца, дабіваючыся чаго-н.).

2. перан. Пра ліхога, каварнага чалавека.

|| прым. вужачы, ✂.

• Вужачая скура.