Verbum

сланец, ✂, м.

Горная парода, якая мае слаістую будову і можа расслойвацца на тонкія пласціны, слаі.

• Гаручыя сланцы.
• Гліністы с.

|| прым. сланцавы, ✂.

сланечнік, ✂, м.

Высокая расліна з буйным жоўтым суквеццем на высокім сцябле, якая вырошчваецца ў асноўным дзеля атрымання алею з насення, а таксама насенне гэтай расліны.

|| прым. сланечнікавы, ✂.

сланік, ✂, м., зб.

Хмызняковае дрэва або нізкарослыя кусты, якія сцелюцца па зямлі і растуць у горнай мясцовасці і ў тундры.

• Кедравы с.

сланіха, ✂, ж.

Самка слана.

слановасць, ✂, ж. (спец.).

Хваравітае патаўшчэнне скуры і падскурнай клятчаткі, часцей на нагах.

сланяня, ✂ і сланянё, ✂, н.

Дзіцяня слана.

сланяцца, ✂; незак.

1. Хадзіць туды-сюды без мэты, без справы (разм. неадабр.).

   • С. па задворках.

2. Злёгку хістацца.

   • С. ад стомы.

слаўны, ✂.

1. Які набыў славу або варты яе; славуты.

   • Вера Харужая — слаўная дачка беларускага народа.

2. Харошы, прыемны, які выклікае прыхільнасць.

   • Слаўнае дзіця.

3. Які дае радасць; прыемны, добры (разм.).

   • С. дзянёк.
   • Слаўную пабудавалі хату.

слацца, ✂; незак.

1. Ляжаць, распаўсюджвацца па паверхні або над паверхняй чаго-н.

   • Сцелюцца ў лузе туманы густыя.
   • Травы сцелюцца мяккім дываном.

2. Расці, распасціраючы галіны па паверхні чаго-н.

   • Галіны вярбы слаліся амаль па самай зямлі.

3. Слаць сабе пасцель.

   • Пара слацца і спаць.

◊

• Лістам слацца (разм.) — выдыгаць перад кім-н., падлізвацца да каго-н.

|| зак. паслацца, ✂.

слаць​¹, ✂; незак.

Тое, што і пасылаць (у 1, 2, 3 і 4 знач.).