Verbum

склочны, ✂, ж. (неадабр.).

1. Схільны да склок, да склочніцтва.

   • С. чалавек.

2. Які мае адносіны да склокі, з’яўляецца склокай.

   • Склочная справа.

|| наз. склочнасць, ✂.

склюд, ✂, м.

Цяслярская сякера для склюдавання, абчэсвання бярвення.

склюдаваць, ✂; незак.

Секучы ўдоўж, знімаць паверхневы слой (з дрэва).

• С. сцены.
• С. дрэва.

|| наз. склюдаванне, ✂.

скляваць, ✂; зак.

Клюючы, з’есці.

• Куры склявалі пшаніцу.

|| незак. склёўваць, ✂.

склянка, ✂, ж.

1. У маракоў: паўгадзінны прамежак часу.

   • Шэсць склянак (тры гадзіны).
   • Удар склянак (удары, якія адзначаюць прамежак часу).

2. мн. У старадаўнім парусным флоце: суднавы пясочны гадзіннік, які вымярае час па паўгадзінах.

|| прым. скляначны, ✂.

скляпаць, ✂; зак.

Злучыць пры дапамозе кляпання.

|| незак. склёпваць, ✂.

|| наз. склёпванне, ✂ і склёпка, ✂.

|| прым. склёпачны, ✂.

скляпеністы, ✂.

Які мае форму скляпення, утварае скляпенне (у 1 знач.).

• Скляпеністая столь.

скляпенне, ✂, н.

1. Дугападобнае перакрыцце, якое злучае сцены, апоры пэўнага збудавання.

   • Гатычнае с.

2. Падвальнае памяшканне.

склясці, ✂; зак.

Падвергнуць праклёну, праклясці.

• С. чалавека.

скнара, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Вельмі скупы чалавек.