Verbum

сіямцы, ✂, н.

Народ, які складае больш за палавіну насельніцтва Тайланда.

|| ж. сіямка, ✂.

|| прым. сіямскі, ✂.

• Сіямская мова.

сіянізм, ✂, м.

Яўрэйскі нацыянальны рух, які ўзнік у канцы 19 ст. і ставіць сваёй мэтай аб’яднанне яўрэяў розных краін на аснове іх гістарычнай радзімы [па назве гары Сіён, што каля Іерусаліма].

|| прым. сіянісцкі, ✂.

сіяніст, ✂, м.

Паслядоўнік сіянізму.

|| ж. сіяністка, ✂.

|| прым. сіянісцкі, ✂.

сіяцельства, ✂, н.

Тытулаванне князёў, графаў у царскай Расіі (ужывалася з займеннікам «ваша», «яго», «іх»), а таксама іх жонак.

• Іх с.

скаба, ✂, ж.

1. Выгнутая паўкругам металічная паласа, якая служыць ручкай у дзвярах, сундуках куфрах і пад.

2. Сагнутая пад вуглом жалезная паласа ці дрот для змацавання драўляных частак будыніны.

   • Змацаваць вуглы скобамі.

|| памянш. скобка, ✂.

|| прым. скобачны, ✂.

скабяны, ✂.

Які мае адносіны да вырабаў з жалеза; звязаны з вытворчасцю і гандлем лёгкімі жалезнымі вырабамі (скобы, крукі, засоўкі і пад.).

• Скабяныя тавары.

скаваны, ✂.

Пазбаўлены лёгкасці, свабоды, натуральнасці, з затрымкай у дзеяннях, у праяўленні чаго-н.

• Скаваныя рухі.

|| наз. скаванасць, ✂.

скаварада, ✂ і скавародка, ✂, ж.

Мелкая металічная пасудзіна з загнутымі краямі, для смажання; патэльня.

|| прым. скавародны, ✂.

скаваць, ✂; зак.

1. Зрабіць каваннем.

   • С. сякеру.

2. Злучыць пры дапамозе кавання.

   • С. звёны ланцуга.

3. Надзець кайданы, аковы або злучыць кайданамі з кім-н.

   • С. злачынцаў.

4. перан. Пазбавіць свабоды, лёгкасці ў рухах, дзеяннях.

   • Мароз скаваў цела.
   • Трывога скавала мае думкі.
   • С. сілы ворага.

5. перан. Зрабіць цвёрдым, нерухомым.

   • Мароз скаваў возера.
   • Зямлю скавала ранавата (безас.).

|| незак. скоўваць, ✂.

|| наз. скоўванне, ✂ і скоўка, ✂.

скавытаць, ✂; незак.

1. Пра сабаку: жаласна павіскваць, ціха ныць.

2. перан. Крыўдзіцца, скардзіцца (разм. зневаж.).

|| наз. скавытанне, ✂.