Verbum

магільшчык, ✂, м.

Рабочы, які капае і засыпае магілу.

магістр, ✂, м.

1. У некаторых краінах: вучоная ступень, а таксама асоба, якая мае такую ступень.

   • М. філасофіі.

2. У сярэднія вякі: кіраўнік духоўна-рыцарскага каталіцкага ордэна.

|| прым. магістэрскі, ✂.

• Магістэрская дысертацыя.

магістраль, ✂, ж.

1. Галоўная лінія ў сістэме якой-н. камунікацыі (чыгуначнай, электрычнай, тэлеграфнай і інш.).

   • Чыгуначная, водная м.

2. Шырокая і прамая вуліца горада.

   • Галоўная м.

|| прым. магістральны, ✂.

• М. напрамак (перан. галоўны).

магістрат, ✂, м.

У некаторых заходнееўрапейскіх краінах: гарадское ўпраўленне.

|| прым. магістрацкі, ✂.

магістратура, ✂, ж.

1. Адна з форм падрыхтоўкі навуковых кадраў з ліку асоб, што маюць вышэйшую адукацыю і рыхтуюцца да атрымання акадэмічнай ступені магістра.

2. У некаторых краінах: назва судовага ведамства.

магічны, ✂.

1. гл. магія.

2. перан. Незвычайны па сіле ўздзеяння на каго-н.

   • Магічныя словы паэта.

магія, ✂, ж.

У рэлігійна-містычных уяўленнях: сукупнасць дзеянняў і слоў, здольных рабіць уплыў на звышнатуральныя сілы.

• Чорная м. (паводле сярэдневяковых забабонных уяўленняў— чараўніцтва, чарадзейства, якое тлумачыцца ўдзелам і дапамогай пякельных сіл).

|| прым. магічны, ✂.

магма, ✂, ж. (спец.).

Расплаўленая маса ў глыбінях Зямлі.

|| прым. магматычны, ✂.

• Магматычныя горныя пароды.

магнат, ✂, м.

У феадальным і буржуазным грамадстве: уладальнік вялікіх маёнткаў, іншых багаццяў.

• Небагатыя паны залежалі ад магнатаў.
• Нафтавы м.

|| прым. магнацкі, ✂.

• Магнацкія ўладанні.

магнацтва, ✂, н.

1. Званне магната.

2. зб. Магнаты, радавітая знаць.

   • Польскае м.