Verbum

кальрабі, ✂.

1. нескл., ж. Разнавіднасць капусты з патаўшчэннямі на сцябле.

2. нязм. Пра капусту: такой разнавіднасці.

   • Капуста к.

кальсоны, ✂.

Нацельныя мужскія мужчынскія штаны, споднікі, нагавіцы.

|| прым. кальсонны, ✂.

кальцаваць, ✂; незак.

1. Меціць (жывёліну), надзяваючы кольцы на лапкі птушак або хвасты рыб для даследавання напрамку і скорасці іх перамяшчэння, працягласці жыцця і інш.

   • К. пералётных птушак.

2. Рабіць кругавы зрэз кары або надзяваць на ствол дрэва драцяныя кольцы з мэтай уздзеяння на яго рост.

3. Абмазваць ствол дрэва для аховы яго ад шкодных насякомых.

|| зак. закальцаваць, ✂ і акальцаваць, ✂.

|| наз. кальцаванне, ✂.

кальцавы, ✂.

1. гл. кольца.

2. Які мае выгляд кольца; кругавы.

   • К. маршрут.

кальцый, ✂, м.

Хімічны элемент, мяккі серабрыста-белы метал.

|| прым. кальцыевы, ✂.

• Кальцыевыя солі.

кальчак, ✂, м. (спец.).

Група галін, лістоў, кветак, якія растуць на сцябле на адной вышыні.

|| прым. кальчачны, ✂.

кальчуга, ✂, ж.

Даўнейшы воінскі даспех у выглядзе кашулі з металічных кольцаў.

|| прым. кальчужны, ✂.

калюга, ✂, ж.

Выбітая коламі яма на дарозе, звычайна з вадой, граззю.

калючка, ✂, ж.

1. Усякае колкае вастрыё, шып, тое, што колецца.

   • К. ружы.

2. перан. З’едлівая заўвага, вострая насмешка,

калючы, ✂.

1. Які мае калючкі, з калючкамі.

   • К. дрот.
   • Калючая ружа.

2. Які колецца, робіць уколы.

   • Калючая барада.
   • К. ржэўнік.

3. перан. Са злой насмешкай, нядобры.

   • Калючае слова.
   • К. позірк.

4. перан. Які непрыхільна, недаверліва ставіцца да ўсяго; нелюдзімы (пра чалавека).

   • У апошнія часы сын стаў калючым.

|| наз. калючасць, ✂.