Verbum

іманентны, ✂ (кніжн.).

Уласцівы прыродзе самога прадмета, унутраны.

• Іманентныя прычыны.

|| наз. іманентнасць, ✂.

імартэль, ✂, ж.

Тое, што і бяссмертнік.

|| прым. імартэльны, ✂.

імасць, ✂, ж.

1. Форма ветлівага звароту да таго, каго лічаць вышэйшым па званню, становішчу ў грамадстве і пад. (уст.).

   • Скажыце, і., што там здарылася.

2. Пра жонку блізка знаёмага суразмоўцы (разм. іран.).

імбір, ✂, м.

Прыправа з багатага на эфірны алей кораня трапічнай травяністай расліны.

|| прым. імбірны, ✂.

імбрычак, ✂, м. (уст.).

Чайнік для заваркі чаю.

|| прым. імбрычкавы, ✂.

імгла, ✂, ж.

1. Ападкі ў выглядзе вельмі дробных кропелек дажджу.

   • Асенняя і.

2. Пялёнка туману, пылу, дыму і пад.

імглісты, ✂.

Зацягнуты імглой.

• Стаяла імглістая раніца.

|| наз. імглістасць, ✂.

імгліць, ✂; незак.

Ісці, падаць вельмі дробнымі частымі кроплямі (пра дождж).

• На дварэ і. (безас.).

імгненны, ✂.

1. Які раптоўна ўзнікае.

   • Імгненная рэакцыя.

2. Які хутка праходзіць; кароткачасовы.

   • Імгненная радасць.

|| наз. імгненнасць, ✂.

іменна, часц.

1. Падкрэслівае які-н. член сказа, азначае: якраз.

   • І. ў яго атрадзе, у Заслонава.

2. Ужыв. пры далучэнні сказа або асобных членаў сказа, якія растлумачваюць, удакладняюць выказаную думку.

   • Прыйшлі ўсе, а і.: сябры, сваякі, вучні.

3. Ужыв. як сцвярджальнае слова са значэннем: так, сапраўды так.

   • Вось і. — ехаць трэба па цаліку.