начинатель
пачынальнік, -ка муж., распачынальнік, -ка муж.
начинательница
пачынальніца, -цы жен., распачынальніца, -цы жен.
зачынальніца, -цы жен.
начинать
несовер. пачынаць
распачынаць
ребёнок начинает говорить — дзіця пачынае гаварыць
начинает смеркаться — пачынае змяркацца
начинать переговоры — пачынаць (распачынаць) перагаворы
начинающая
сущ. пачаткоўка, -кі жен.
начинающий
1) прич. які (што) пачынае
які (што) распачынае
см. начинать
2) сущ. пачатковец, -коўца муж.
начиная
1) деепр. пачынаючы
распачынаючы
2) в знач. предлога (с кого-чего, от кого-чего) пачынаючы (з каго-чаго, ад каго-чаго)
начиная с этой страницы — пачынаючы з гэтай старонкі
начиненный
1) напраўлены, наладжаны
залатаны, залаплены
2) навостраны, назавострываны
см. начинить II
начинённый
1) начынены
напханы, напхнуты, мног. панапіханы
2) перен. нашпігаваны
см. начинить I
начинивать
несовер. (очинять) навострываць, завострываць