Verbum

стра́нник

1. вандро́ўнік, -ка м., падаро́жны, -нага м., падаро́жнік, -ка м.;

2. уст. (странствующий богомолец) багамо́лец, -льца м.;

стра́нница

1. вандро́ўніца, -цы ж., падаро́жная, -най ж., падаро́жніца, -цы ж.;

2. уст. багамо́лка, -кі ж.;

стра́нничать несов., разг., уст., см. стра́нствовать​ ¹;

стра́ннический

1. вандро́ўніцкі, падаро́жніцкі;

2. багамо́льніцкі; см. стра́нник;

стра́нничество багамо́льніцтва, -ва ср.

стра́нно нареч. дзі́ўна;

страннова́тый разг. дзіўнава́ты;

стра́нность ж.

1. дзі́ўнасць, -ці ж.;

2. (странная манера) дзіва́цтва, -ва ср.;

◊

челове́к со стра́нностями дзіва́к, чалаве́к з дзіва́цтвамі;

стра́нный дзі́ўны.

странове́дение краіназна́ўства, -ва ср.;