смире́ние ср.
1. (действие) уціхамі́ранне, -ння ср.; уціхамі́рванне, -ння ср., утаймава́нне, -ння ср.;
2. (о чувстве) пако́ра, -ры ж.; пако́рлівасць, -ці ж.; ціхмя́насць, -ці ж.;
смире́нник уст., теперь ирон. ціхмя́ны, -нага м., пако́рлівы, -вага ж.; ціхо́ня, -ні м.;
смире́нница ціхмя́ная, -най ж.; пако́рлівая, -вай ж.; ціхо́ня, -ні ж.;
смире́нничать несов., разг. быць (прыкі́двацца) пако́рлівым (ці́хім, ціхмя́ным).
смире́нно нареч. пако́рна, пако́рліва; ці́ха, ціхмя́на.
смиренному́дрие ср., уст., ирон. ціхмя́ная му́драсць;
смиренному́дрый ціхмянаму́дры.
смире́нность пако́рлівасць, -ці ж., пако́ра, -ры ж.; ціхмя́насць, -ці ж.;
смире́нный пако́рны, пако́рлівы, ці́хі, ціхмя́ны.