koniec
м. канец;
bez końca — без канца; без краю;
do końca — да канца, дашчэнту;
w końcu — урэшце, нарэшце;
koniec roku — канец года;
dobiegać końca — падыходзіць да канца;
koniec końców — урэшце, нарэшце;
zrobić z czym koniec — пакончыць (скончыць) з чым;
wszystko ma swój koniec — усё мае канец;
mieć na końcu języka — быць (круціцца) на языку;
wiązać koniec z końcem — звязваць канцы з канцамі;
na szarym końcu — на апошнім месцы
koniecznie
абавязкова;
nie koniecznie — неабавязкова
konieczność
koniecznoś|ć
ж. неабходнасць;
z ~ci — па неабходнасці;
w razie ~ci — у выпадку неабходнасці;
ulec ~ci — падпарадкавацца неабходнасці; пагадзіцца з неабходнасцю
konieczny
konieczn|y
неабходны;
~a pomóc — неабходная дапамога;
zło ~e — непазбежнае зло
konik
м.
1. конік;
2. гаплік;
konik morski заал. марскі канёк (Hippocampus);
konik polny заал. конік (Locusta);
wsiąść na swego ~a — сесці на свайго канька
konikowy :
ruch konikowy шахм. ход канём