Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апраўда́льна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч.	выш.	найвыш.
апраўда́льна	апраўда́льней	-

апраўда́льны

прыметнік, якасны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	апраўда́льны	апраўда́льная	апраўда́льнае	апраўда́льныя
Р.	апраўда́льнага	апраўда́льнай апраўда́льнае	апраўда́льнага	апраўда́льных
Д.	апраўда́льнаму	апраўда́льнай	апраўда́льнаму	апраўда́льным
В.	апраўда́льны (неадуш.) апраўда́льнага (адуш.)	апраўда́льную	апраўда́льнае	апраўда́льныя (неадуш.) апраўда́льных (адуш.)
Т.	апраўда́льным	апраўда́льнай апраўда́льнаю	апраўда́льным	апраўда́льнымі
М.	апраўда́льным	апраўда́льнай	апраўда́льным	апраўда́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апраўда́насць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

апраўда́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апраўда́ны

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	апраўда́ны	апраўда́ная	апраўда́нае	апраўда́ныя
Р.	апраўда́нага	апраўда́най апраўда́нае	апраўда́нага	апраўда́ных
Д.	апраўда́наму	апраўда́най	апраўда́наму	апраўда́ным
В.	апраўда́ны (неадуш.) апраўда́нага (адуш.)	апраўда́ную	апраўда́нае	апраўда́ныя (неадуш.) апраўда́ных (адуш.)
Т.	апраўда́ным	апраўда́най апраўда́наю	апраўда́ным	апраўда́нымі
М.	апраўда́ным	апраўда́най	апраўда́ным	апраўда́ных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апраўда́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	апраўда́ны	апраўда́ная	апраўда́нае	апраўда́ныя
Р.	апраўда́нага	апраўда́най апраўда́нае	апраўда́нага	апраўда́ных
Д.	апраўда́наму	апраўда́най	апраўда́наму	апраўда́ным
В.	апраўда́ны (неадуш.) апраўда́нага (адуш.)	апраўда́ную	апраўда́нае	апраўда́ныя (неадуш.) апраўда́ных (адуш.)
Т.	апраўда́ным	апраўда́най апраўда́наю	апраўда́ным	апраўда́нымі
М.	апраўда́ным	апраўда́най	апраўда́ным	апраўда́ных

Кароткая форма: апраўда́на.

Іншыя варыянты: апра́ўданы.

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апра́ўданы

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	апра́ўданы	апра́ўданая	апра́ўданае	апра́ўданыя
Р.	апра́ўданага	апра́ўданай апра́ўданае	апра́ўданага	апра́ўданых
Д.	апра́ўданаму	апра́ўданай	апра́ўданаму	апра́ўданым
В.	апра́ўданы (неадуш.) апра́ўданага (адуш.)	апра́ўданую	апра́ўданае	апра́ўданыя (неадуш.) апра́ўданых (адуш.)
Т.	апра́ўданым	апра́ўданай апра́ўданаю	апра́ўданым	апра́ўданымі
М.	апра́ўданым	апра́ўданай	апра́ўданым	апра́ўданых

Кароткая форма: апра́ўдана.

Іншыя варыянты: апраўда́ны.

Крыніцы: krapivabr2012.

апраўда́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апраўда́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

апра́ўдванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Verbum